Επιμέλεια: Κατριν Νταβιντ

Υπάρχουν κάποιοι που θέλουν να μας πείσουν σχετικά με τα προτερήματα της οικονομικής παγκοσμιοποίησης σε επίπεδο καλλιτεχνικών και πολιτιστικών ανταλλαγών, κυρίως χάρη στην ολοένα ταχύτερη διακίνηση της πληροφορίας, των έργων τέχνης και των ιδεών. Κοιτώντας με ματιά καθάρια και συνάμα απαιτητική τον σύγχρονο κόσμο, φαίνεται με μιας ότι στον πολιτικό και νομικό παγκόσμιο χάρτη η αδιαφάνεια που συχνά υπερισχύει της διαφάνειας και οι «γκρίζες ζώνες» (1) συνεχίζουν να υφίστανται. Κατά τον ίδιο τρόπο, η σχετικά πρόσφατη εμφάνιση στη σύγχρονη διεθνή σκηνή της τέχνης και της αγοράς, καλλιτεχνών που προέρχονται από χώρες εκτός Ευρώπης και/ή μη δυτικές φέρνει στο φως την εύθραυστη κοινωνικο-οικονομική και πολιτιστική πραγματικότητα που συνεχίζει να εμποδίζει την δραστηριότητα και την ορατότητα των καλλιτεχνών σε πολλές περιοχές του κόσμου. Από αυτή την άποψη, κρίνεται σκόπιμο να αυξήσουμε, όπως έκανε η Biennale της Θεσσαλονίκης, τις ευκαιρίες παρουσίασης και συζήτησης γύρω από την καλλιτεχνική παραγωγή αυτών των περιοχών, θέτοντας υπό συζήτηση τα έργα καλλιτεχνών προερχόμενων από περισσότερο «προνομιούχα» περιβάλλοντα, αλλά των οποίων οι δημιουργίες δεν έχουν τύχει απαραίτητα διάκρισης ή σχολιασμού στο πλαίσιο του κυρίου ρεύματος της σύγχρονης τέχνης. Θεωρώ ότι υπάρχει αδήριτη ανάγκη για υπέρβαση του σημερινού παρωχημένου σχήματος «κέντρου/περιφέρειας» αν θέλουμε να προσεγγίσουμε τον κόσμο βάσει μιας αισθητικής και μιας πολιτικής πιο σύνθετης και επιθετικής, όπου θα μπορεί κανείς να αναγνωρίζει τον εκφραστικό απόηχο των σαφώς πολύ διαφορετικών έργων που προέρχονται από διαφορετικούς καλλιτέχνες οι οποίοι προτείνουν σήμερα, μέσα σε διαφορετικά περιβάλλοντα και με διάφορα εργαλεία, τη νέα «μοιρασιά του συναισθήματος» (2)

(1) Achille Mbembe
(2) Jacques Rancière

Κατριν Νταβιντ